Şevket Süreyya Özdemir'in Suyu Arayan Adam isimli kitabından Türkiye'nin günümüz durumuna projektör ile ışık tutan bir bölüm:

"Halbuki o tarihlerde Türkiye hiç şüphe yok ki bir inkılâp yaşıyordu. Bu inkılâp bitmemişti. Fakat görünüyordu ki bazı insanlar bu inkılâbın önünde değil, ardında koşuyorlardı. Çankaya’da yerleşen insan, bu inkılâpların listesini, bu insanlara ne çare ki evvelden bildirmemişti. Öyle görünüyordu ki, Çankaya’da yeni bir inkılâp hamlesinin saati çalınca, bu hamle Mecliste hemen bir kanun haline geliyordu. O zaman her şey kolaylaşıyordu. O zaman, başına kanundan önce şapka giydi diye genç bir gazeteciyi merdivenlerden yuvarlayan adam, aradan kısa bir süre geçince, ünlü bir müderris şapka giymedi diye darağacına verebiliyordu...

'Almanya’da inkılâp olamaz. Çünkü kanunen memnundur!' diyen Heine’nin sözünü, biraz değiştirerek bizim için de söylemek kabildir:

— Türkiye’de her inkılâp olur, fakat ancak kanun yoluyla..."

Günümüz siyaseti de aynı şekilde işliyor. Halktan kopuk, kimsede karşılığı olmayan fikirler tedavüle girdikten sonra en "çetin" savunucularının elinde mavzer oluyor. Meydanlarda alkışlanıyor. Kabul etmeyenler yuhalanıyor. Belli bir müddet sonra da tam tersi bir fikir ön saflarda yerini alıyor. İnsalar hiçbir şey olmamış gibi yollarına devam ediyorlar. Olan merdivenden yuvarlarnan gazeteciler ile darağacındaki müderrislere oluyor.

Tarih tekerrürden ibaretmiş...